Spring naar inhoud

We schreven al eerder over de recente ontdekkingen omtrent genen die verantwoordelijk zijn voor de intensiteit van het pheomelanine (verantwoordelijk voor de rode pigmenten in het haar) en dat het niet door een enkele "I locus” wordt bepaald (zie de artikelen Vijftig tinten fauve  en  Nieuwe pigment intensiteit ontdekt). Het is een fenotype die door minstens vijf verschillend loci wordt bepaald, hoewel sommige meer invloed hebben dan andere in specifieke rassen.

Embark biedt sinds kort de bepaling voor deze vijf bekende “intensiteit loci” aan, die voor meer dan 70% de variatie bepalen van het fenotype. Inmiddels zijn ook de meeste oudere profielen van honden die al eerder een Embark test deden, aangevuld met deze resultaten. Aangezien het een complexe genetische eigenschap is, kan meer onderzoek in de toekomst resulteren in veranderingen in de test.

De Embarkt-test omvat zowel de test voor MFSD12 , een causale variant test (het gen zelf draagt bij aan rood pigmentatie), als wel de KITLG-test, een associatie test (het gen zelf is niet verantwoordelijk voor rood pigmentatie, maar wordt er wel mee geassocieerd). De causale varianten van de andere drie loci zijn nog onbekend, maar de geteste markers zijn significant geassocieerd met de eigenschap.

Binnenkort verschijnt het peer-reviewed artikel van de leden van het Embark’s Discovery Team met aanvullende informatie over welke genetische varianten exact zijn gebruikt voor de drie nieuwe geassocieerde regio’s die gebruikt worden in de Embark-test. De link naar dat artikel zullen wij t.z.t. hier plaatsen.

Aan de hand van een rekenkundig model, waarbij men b.v. ook rekening houdt met dat bepaalde genen meer invloed hebben dan andere, bepaalt men de intensiteit als Dilute red pigmentation (wit, crème), Intermediate red pigmentation (geel, tan) of Intense red pigmentation (diep rood).

De meeste fauve Briards die tot nu toe bij Embark getest werden, hebben Intermediate red pigmentation, hoewel de subloci wel verschillende resultaten geven:

Interessant om nog te noemen is dat, hoewel er enig bewijs is dat de D locus het pheomelanine tot bepaalde hoogte kan beïnvloeden in bepaalde rassen, heeft het Embark team geen significant effect gezien op de pheomelanine intensiteit door het B of D locus.

Een laatste noot, die gelukkig ook door Embark op haar site wordt beschreven; Wij raden het niet aan om alleen op basis van kleur te fokken, aangezien dit bij herhaling, al snel verlies van genetische diversiteit geeft, wat kan lijden tot een grotere prevalentie van gezondheidsproblemen.


Er is net een nieuw onderzoek gepubliceerd:
Pigment Intensity in Dogs is Associated with a Copy Number Variant Upstream of KITLG
https://www.mdpi.com/2073-4425/11/1/75
Je kunt vanaf die pagina gratis een kopie in PDF formaat downloaden.

Afbeelding uit het onderzoek

Overzicht:
* Vorig jaar werd een mutatie van het MFSD12 gen gevonden, die verantwoordelijk is voor lichter pheaomelanine bij bepaalde rassen. Hiervoor is inmiddels een test beschikbaar en staat bekend onder de intensiteit locus, I locus of rood dilute 1.
Het wetenschappelijke artikel daarover kun je hier vinden: https://www.mdpi.com/2073-4425/10/5/386/htm
Info op onze website daarover vind je hier: https://www.briardinfo.nl/briard/vijftig-tinten-fauve/
* De nieuwe studie (door UC Davids) ontdekte een variant in de buurt van het KITLG gen, welke verantwoordelijk is voor donkerder pheaomelanine, maar ook zichtbaar lichter vs donkerder eumelanine.
*De locus in kwestie is een copy number variant (CNV). Dat betekent dat een bepaald stuk van het DNA wordt herhaald bij sommige honden -en het aantal van die herhalingen varieert. In grote lijn betekent dat hoe meer kopieën van die reeks, hoe intenser gepigmenteerd de vacht. Een ander kleur allel waarbij CNV’s betrokken zijn is overigens KB. Deze komt ook voor in verschillende aantallen kopieën.

Haar pigmentatie:
* Haar met meer intense pigmentatie (hoger aantal kopieën) is meer uniform gekleurd, terwijl haar met minder intense pigmentatie (lager aantal kopieën), lichter aan de wortels is en donkere punten heeft.
Effect op phaeomelanine bij verschillende rassen:
* Alleen honden met het wild type voor de I locus werden gebruikt voor de evaluatie van de nieuwe variant.
* Het onderzoek begon met de Nova Scotia Duck Tolling Retrievers, waarbij donker en licht rode exemplaren geëvalueerd werden. De donker rode honden hadden een hoger aantal kopieën (~5) dan de licht rode honden (~2)
* Andere donker rode rassen hadden hoge aantal kopieën: Ierse Setter ~8, Epagneul Breton ~7.
* e/e Poedels: rode Poedels: ~8 , crème Poedels: ~3 copies.
*Phaeomelanine intensiteit in Labrador en Golden Retrievers kon niet worden verklaard door de I locus oof door het KITLG kopie aantal variant .
*Dit betekent dat er meer loci moeten zijn die (phaeomelanine) intensiteit beïnvloeden.

Effect op eumelanine bij verschillende rassen:
*Het is erg verrassend dat deze zelfde locus ook het eumelanine beïnvloedt, m.n. greying/silvering, aangezien we aannamen dat dit alleen veroorzaakt werd door een variant welke door bearded rassen getoond werd.
*Poedels: Zwart: ~6 kopieën, zilver: ~2
* Licht zwart: Bearded Collie: ~4, Old English Sheepdog: ~2
* Donker zwart: Border Collie: ~4 (past niet in het patroon), Flat Coated Retriever: ~7, Rottweiler: ~7
*De schrijvers gaan uit van de hypothese dat haarlengte/ vacht type iets te maken heeft met het uiteindelijke fenotype

Pleiotrope effecten / neveneffecten:
*KITLG is belangrijk voor een verschillende ontwikkelingsprocessen, maar het is waarschijnlijk dat deze varianten alleen kleur beïnvloeden.
* Deze CNV wordt geassocieerd met gevoeligheid voor teenkanker bij honden. Honden met meer dan 4 kopieën en die homozygoot zijn voor een hoog aantal kopieën hebben een groter risico. Niet alle honden met deze risico factoren worden ziek, dus er lijken meer invloeden bij deze kanker mee te spelen.

* Er zijn nog vragen die beantwoord moeten worden voordat er een commerciële test beschikbaar komt.

We hebben zojuist een artikel gepubliceerd over de genetica van de vachtkleuren van de Briard. In een vervolg artikel willen we aan de hand van foto's van echte Briards, in allerlei kleuren, -patronen en -schakeringen, dit verder bespreken. Vind je het leuk om jouw hond daarbij terug te zien, stuur gerust een foto naar ons toe.


Fauve Briards komen in allerlei kleurschakeringen voor, van bijna wit tot diep warm fauve. Omgevingsfactoren, zoals zon, voeding en hormonen, spelen uiteraard  ook een rol in deze nuanceverschillen, maar in dit artikel behandelen we de genetische aspecten, althans zover we die nu kennen.

Eumelanine en phaeomelanine
Alle mogelijke vachtkleuren en -patronen van honden worden door twee verschillende pigmenten bepaald; eumelanine en phaeomelanine. Elk van deze twee pigmenten heeft een “standaard” kleur die beïnvloed kan worden door een variatie aan genen. Eumelanine is zwart pigment die door één set genen veranderd kan worden in leverkleur (bruin), of in blauw of isabel door andere genen. Phaeomelanine is rood pigment.  De term “rood” dekt daarbij alles van diep rood tot heel licht crème.  In tegenstelling tot eumelanine, die in twee verschillende kleuren voorkomt (zwart en lever), komt eumelanine alleen voor als één kleur, die varieert in intensiteit. De meest intense phaeomelanine kleur is het rood van de Ierse Setter. De “standaard” kleur is waarschijnlijk “goud”, waarbij verschillende genen verantwoordelijk zijn voor minder of meer intensiteit.  Phaeomelanine wordt alleen in het haar geproduceerd, eumelanine is ook aanwezig in andere gepigmenteerde delen, zoals ogen en neus. Zwarte en grijze Briards tonen dus alleen eumelanine, fauve Briards vertonen een patroon waarin in meerdere of mindere mate ook phaeomelanine zichtbaar is.

I-locus

Hoewel dus al wel bekend was dat alle kleurvariaties van het rode pigment binnen het pallet van de pheaomelanine vallen, is het pas onlangs dat een locatie in het genoom gevonden is voor phaeomelanine-verdunning, de zgn. I-locus. De I staat voor “itensity”, intensiteit. De onderzoekers (Lees HIER het hele onderzoek) hebben in eerste instantie voornamelijk gekeken naar witte honden met extreme verdunning van het pheaomelanine, zoals de Witte Herders, Cotons de Tuléar en Bichons Frisé, maar ook de vachtkleur van honden die in een vachtpatroon phaeomelanine tonen (dus zoals onze fauve Briards), kunnen beïnvloed worden door het I-locus (in het onderzoek is gekeken naar Duitse Herders en Leonbergers).   Er is inmiddels een simpele dna-test beschikbaar voor deze enkelvoudig recessieve mutatie via Labogen (let wel: deze test is nog niet gevalideerd voor de Briard!). De uitslag kan dan I/I (rood, oranje, geel), I/i (drager van crème/wit) of i/i (crème/wit) zijn.
Vanzelfsprekend kunnen er nog andere eigenschappen zijn die invloed hebben, maar het ontdekken van deze mutatie is al een belangrijke stap.

D- en G-locus

De genen op  het D- en G-locus hebben vooral invloed op het eumelanine. Maar omdat ze in –beperktere- mate ook het phaeomelanine kunnen beïnvloeden, bespreken we deze hier ook.
Het gen voor verdunning (dilute) ligt op de D-locus. Het is recessief, dus d is dilute en D is normaal en om dus dilute te tonen moet de hond d/d als genotype hebben. Een hond met D/d of D/D heeft normaal (niet verdund) pigment. Het dilute gen heeft invloed op eumelanine (zwart en lever), hoewel phaeomelanine (rood) ook lichter kan worden (maar nooit in dezelfde mate als eumelanine). De belangrijkste aanwijzing dat een hond dilute is, is over het algemeen de kleur van de neus. De vacht kan geheel fauve zijn bijvoorbeeld, maar als de hond een blauwe neus heeft, is het genetisch een dilute, blauw-gepigmenteerde hond. Er wordt nogal eens geroepen dat dilute honden minder gezond zijn dan honden met normaal pigment. Dit is een misverstand veroorzaakt doordat in sommige rassen een aandoening bestaat die bekend staat als Colour Dilution Alopecia (CDA). Deze aandoening is echter het resultaat van een foute versie van het d-allel. Niet alle rassen dragen dit foute allel en de meerderheid van dilute-honden zijn gewoon gezond.
Blauwe Doberman Pinscher (A) en black-and-tan Doberman Pinscher (B)
Bron: Polymorphisms within the canine MLPH gene are associated with dilute coat color in dogs (Philipp et al.)
  De G-locus is nog niet te testen, maar  we weten, zover we dat kunnen inschatten, wel hoe deze werkt. De G-locus regelt de progressieve vergrijzing (‘greying”) van donkere pigmenten (eumelanine) van het haar en in beperkte mate soms ook de lichte pigmenten (phaeomelanine). Het greying- gen beïnvloedt niet het pigment van neus en ogen zoals het dilute- gen. Het is progressief (dus de hond wordt b.v. zwart geboren en wordt naar verloop van tijd grijs) en hoeft niet de gehele vacht te beïnvloeden. De G-locus kan zich alleen uiten als het Wh-gen aanwezig is, ook wel het “bearded-gen” genoemd, dat zorgt voor “furnishing”; de langere snuitbeharing zoals we die ook bij de Briard kennen. De Greying factor vererft dominant, dus als beide ouders de kleur waarmee ze geboren zijn behouden, gebeurt er niets met de kleur van de pups.

Binnenkort meer over kleurgenetica van de Briard!

Referenties:

*Identification of a Missense Variant in MFSD12 Involved in Dilution of Phaeomelanin Leading to White or Cream Coat Color in Dogs     Benoit Hédan  ,Edouard Cadieu , Nadine Botherel , Caroline Dufaure de Citres, Anna Letko , Maud Rimbault, Cord Drögemüller, Vidhya Jagannathan, Thomas Derrien, Sheila Schmutz, Tosso Leeb  and Catherine André 

*MLPH Genotype Melanin Phenotype Correlation in Dilute Dogs     Welle, U. Philipp, S. Rüfenacht, P. Roosje, M. Scharfenstein, E. Schütz, B. Brenig, M. Linek,L. Mecklenburg, P. Grest, M. Drögemüller, B. Haase, T. Leeb, C. Drögemüller   Journal of Heredity, Volume 100, Issue suppl_1, July-August 2009, Pages S75–S79,https://doi.org/10.1093/jhered/esp010

*Polymorphisms within the canine MLPH gene are associated with dilute coat color in dogs     Ute PhilippHenning HamannLars Mecklenburg, Seiji NishinoEmmanuel MignotAnne-Rose Günzel-Apel, Sheila M Schmutz, and Tosso Leeb

 

 
error: Content is protected !!